9-5-2007
Zo na een behoorlijke lange tijd heb ik toch weer de behoefte om mijn gedachte weer eens op te schrijven.
Een poosje ging het wel lekker met me maar ik merk dat ik er nog lang niet ben.....PPPFFF om moe van te worden!!
Zo langzamerhand heb ik een heleboel mensen om heen leren kennen die borstkanker hebben gehad of er midden in zitten.
Allemaal even erg en sommige met slechtere vooruitzichten dan ik.
Dan schaam ik me wel een beetje dat ik de draad maar niet kan oppakken.
Niet dat ik medelijden met mezelf heb maar ik word zo moe van het maar moeten vechten voor je recht en voor het maar moeten doen alsog alles goed gaat of dat je het al een plekje hebt gegeven. Nou dus niet he!!
Nu de zomer er weer aankomt en al die leuke topjes is voor mij even niet leuk!!! Zit je met je prothese BH "mooi hoog" aangesloten te hoog voor leuke topjes. En dan nog maar niet te praten over een mooie leuke bikinie of badpak. Telkens word je weer met je neus op de feiten gedrukt dat je nog maar 1 borst hebt. Dit zijn dus van dingen waar ik enorm van baal!!
Het dragen van een prothese is opzicht geen probleem als het maar niet te warm word. Maar met de afgelopen dagen en die warmte bemerk ik dat het gaat zweten en te warm aan voelt.
Oke je kan een reconstructie gaan doen ik weet er genoeg van af maar ben er duidelijk nog niet aan toe. Diep in mijn hart zou ik heel graag willen maar ik durf het nog niet aan. Weer een operatie en misschien wel meer dan 1? Dus we gaan nog een zomer in met 1 borst.
En als je dan nog niet genoeg hebt gehad krijg je de probelemen met je werk....
Op dit moment zit ik in het traject voor ander werk. Door mijn rugklachten die ik heb is er advies uitgebracht dat ik ander werk moet gaan doen. Nu dat gaat ook weer niet van de een op de andere dag. En dat terwijl er op mijn afdeling genoeg ander werk is wat ik ook zou kunnen gaan doen. Maar ja als je al van het begin niet goed met je leidinggevende overweg kan..... heb je een probleem!!
Vanaf dat hij bij ons kwam eind 2004 en ik ziek werd is er al een conflickt tussen ons. En dan werk je in de gezondheidszorg echt treurig als je dan merkt hoe mensen met je om gaan. Simpel voorbeeld geen contact met mij opzoeken geen kerstpakket brengen geen bloemen en ga zo maar door. Dit is dus hoe men met je omgaat als je ziek bent..........alsof je een griepje hebt gehad.
Vergeven en er mee omgaan kan ik met dat soort gedrag niet dit heeft me in mijn hart en ziel geraakt.
Ondertussen moet je daar gewoon weer verder mee werken. Doen alsof er niks aan de hand is. Dat maakt het soms ondragelijk voor mij. Mijn vertrouwen is er niet meer.
Ik ben heel benieuwd of ik nog de kans krijg om ander leuk werk te krijgen in deze stichting. Zelf moet ik er ook een hele boel aan gaan doen. Huiswerk, kijken, zoeken wat ik wil maar vooral wat ik kan. Dus een hele onzekere situatie want ik ben nu al weer vanaf november gedeeltelijk in de ziektewet en na 2 jaar kunnen ze mij ontslaan. Alsof ik daar op zit te wachten na 14 jaar werken in die stichting.
Dus ik baal enorm hiervan heb het gevoel dat ik er weer niet uitkom en dat ik weer alles moet. En dat terwijl ik van mening ben als de directie meer op de klachten van mij en van mijn collega's ten aanzien van mijn leiding hadden ingespeeld dan had het er heel anders uitgezien voor mij.
Dit kost mij zoveel energie en maakt mij zeer verdrietig...........de spiraal die even omhoog ging, gaat weer rap naar beneden.
Het enige wat ik soms denk is was het maar een droom en kon ik de tijd maar even terug zetten.............misschien kon ik het dan allemaal over doen en misschien was het dan niet zo, zoals het nu is.
Maar ja ik zal wel doorgaan met alles en wachtaf wat de toekomst gaat brengen.
Liefs van mij
| 
kunnen ze het centrum vinden en daar kunnen ze dan aanprikken. Het werkt als een magneet die uitslaat op de metalen ring van de expander. Zo kunnen ze dus ook niet mis prikken.
